Tužna vijest stigla je iz Francuske – u 65. godini preminuo je Husnija Hašimović, glumac kojeg su generacije gledalaca zapamtile po ulozi Merdžana u kultnom filmu „Dom za vješanje“ Emira Kusturice. Hašimović je preminuo 22. septembra u Francuskoj, zemlji u kojoj je živio posljednjih decenija.
Iako se nakon svog najpoznatijeg filmskog ostvarenja nije često pojavljivao pred kamerama i o njegovom životu izvan filmskog platna javnosti je ostalo relativno malo informacija, njegovo ime ostalo je trajno povezano sa jednim od najpoznatijih filmova nekadašnje jugoslovenske kinematografije.
Husnija Hašimović rođen je u Bijeljini 19. septembra 1961. godine. Njegov životni put odveo ga je daleko od rodnog kraja, a nakon uspjeha „Doma za vješanje“ preselio je u Francusku, gdje je proveo ostatak života. Prema dostupnim informacijama, povremeno je dolazio u rodni grad, ali je uglavnom živio daleko od javnosti i filmske scene.
Za mnoge gledaoce, međutim, njegovo ime nije potrebno posebno objašnjavati. Dovoljno je pomenuti Merdžana.
U filmu „Dom za vješanje“, snimljenom 1988. godine, Hašimović je tumačio Perhanovog ujaka Merdžana. Igrao je uz veliku glumačku postavu koju su činili Davor Dujmović, Bora Todorović, Ljubica Adžović, Sinolička Trpkova i drugi.
Merdžan nije bio glavni junak priče, ali je njegov lik ostao duboko urezan u sjećanje publike. Upravo je to jedna od posebnosti ovog filma – pojedini sporedni likovi ostavljali su snažan trag i nakon završetka priče.
„Dom za vješanje“ prati Perhana, mladog Roma koji odrasta uz baku Hatidžu, sestru Daniru i ujaka Merdžana. Njegov život obilježen je siromaštvom, porodičnim odnosima, ljubavlju prema Azri i željom da pronađe bolji život. Nakon niza događaja, Perhan sa Ahmedom odlazi u Italiju, gdje se postepeno uvlači u svijet kriminala i lake zarade.
Merdžan je u toj priči mnogo više od običnog sporednog lika. Njegov karakter nosi dio atmosfere cijelog filma – spoj tragike, humora, porodičnih odnosa, nepredvidivosti i životne surovosti. Filmski kritičari su upravo kroz Merdžana prepoznavali jedan od karakterističnih elemenata Kusturičinog svijeta, u kojem se drama često prepliće sa tragikomičnim i gotovo nadrealnim situacijama.
Film je tokom godina stekao kultni status i ostao jedno od djela po kojima se pamti jugoslovenska kinematografija kraja osamdesetih. „Dom za vješanje“ donio je Kusturici nagradu za režiju na Filmskom festivalu u Cannesu 1989. godine, a ostvarenje je steklo veliku međunarodnu pažnju.
Posebnost filma bila je i u tome što je spojio različite elemente – porodičnu dramu, ljubavnu priču, socijalnu tematiku, crni humor, tragikomične situacije i elemente magičnog realizma. Upravo zbog takvog stila „Dom za vješanje“ nije ostao samo priča o jednom mladom čovjeku, već je postao film koji su gledaoci pamtili po atmosferi, muzici, likovima i scenama koje su se prepričavale godinama.
U toj filmskoj priči svoje mjesto pronašao je i Husnija Hašimović.
Iako iza sebe nije ostavio dugu listu filmskih uloga, ona jedna po kojoj je poznat bila je dovoljna da njegovo ime ostane zapisano u istoriji filma. Dostupne filmske baze njegovu profesionalnu karijeru uglavnom vezuju upravo za „Dom za vješanje“, odnosno međunarodno poznat kao „Time of the Gypsies“.
Posebno je zanimljivo što se o Hašimovićevom životu nakon filma zna relativno malo. Za razliku od brojnih glumaca koji su nakon velikih uloga nastavili intenzivnu karijeru, on se povukao iz većeg dijela javnog života. Francuska je postala njegov dom, dok je filmska publika nastavila da ga pamti kroz lik koji je odigrao prije gotovo četiri decenije.
Takve priče nisu rijetke u svijetu filma. Ponekad glumac ne mora imati desetine uloga da bi ostao zapamćen. Nekada jedna jedina uloga postane toliko prepoznatljiva da nadživi i vrijeme i svog tumača.
Upravo to dogodilo se Husniji Hašimoviću.
Za one koji su gledali „Dom za vješanje“, Merdžan nije bio samo ime u odjavnoj špici. Bio je dio svijeta koji je Kusturica stvorio na ekranu – svijeta u kojem se smijeh i tuga, stvarnost i gotovo bajkovita atmosfera, nada i tragedija neprestano sudaraju.
Film je snimljen 1988. godine, ali se i danas vraća na televizijske ekrane i među publiku koja ga gleda prvi put. Zbog toga će i Hašimovićev lik nastaviti da živi kroz nove generacije gledalaca.
Njegov odlazak tako je podsjetio mnoge na jedno filmsko vrijeme koje je obilježilo kraj osamdesetih godina i ostavilo dubok trag u kinematografiji prostora bivše Jugoslavije.
Husnija Hašimović preminuo je u Francuskoj, daleko od rodne Bijeljine, ali je lik Merdžana ostao tamo gdje ga je publika i upoznala – na filmskom platnu.
I možda je upravo u tome posebnost glumačkog poziva.
Čovjek ode, godine prolaze, generacije se mijenjaju, ali jedan lik može ostati živ svaki put kada se film ponovo pokrene.
A kada se ponovo pojave Perhan, Hatidža, Danira, Ahmed, Azra i Merdžan, publika će još jednom gledati priču koju je obilježila jedna posebna epoha i još jednom se prisjetiti glumca koji je tom svijetu dao svoje lice.
Husnija Hašimović je otišao, ali Merdžan ostaje dio filmskog sjećanja generacija koje su odrasle uz „Dom za vješanje“.
Na Balkanu se uvijek nešto dešava – od političkih preokreta do svakodnevnih priča koje odjeknu cijelim regionom. Ako vas zanimaju aktuelna dešavanja, život običnih ljudi iz zemlje tako i iz susjedstva, ne propustite ostale članke iz naše kategorije Vijesti. Svaki dan donosimo priče koje se tiču baš nas!
